Czarne porzeczki – niegdysiejszy eliksir młodości

Informacje ogólne

Krótka historia czarnych porzeczek

Dlaczego warto jeść czarne porzeczki - wartości odżywcze

Tabela wartości odżywczych

Zawartość minerałów

Informacje ogólne

Czarna porzeczka (Ribes nigrum) z rodziny agrestowatych ma 63 kcal na 100 g owocu.

Krótka historia czarnych porzeczek

Czarna porzeczka to roślina występująca w stanie dzikim w Europie i Azji w strefie klimatu umiarkowanego.

Pierwsze informacje o właściwościach leczniczych porzeczek pojawiły się w zielnikach z przełomu XV/XVI w. W Polsce znane od dawna. Sok z porzeczek służył, jako lek na żołądek, gorączkę.

Sok porzeczkowy występuje w przepisach z około 1685 r (Moda bardzo dobra smażenia różnych konfektów….). W „Kucharzu doskonałym„ Wojciecha Wielądka z roku 1786 mamy parę przepisów z użyciem porzeczek. Pierwsze wzmianki o uprawach pojawiły się we Francji w XVIII w. Nazywano je wtedy eliksirem młodości. Podczas II wojny światowej uprawa porzeczek, jako owoców bogatych w witaminę C bardzo się upowszechniła, zastępowały niedostępne w Europie cytrusy. W Anglii podawano dzieciom za darmo sok z czarnych porzeczek na wzmocnienie.

Dlaczego warto jeść czarne porzeczki - wartości odżywcze

Czarna porzeczka zawiera od 10-17 % cukrów, kwasy organiczne (4%), pektyny (3%), bardzo dużo witaminy C, wit.P, związki garbnikowe, olejek eteryczny oraz cenny kwas gamma-linolenowy.

Antocyjany, cenne barwniki występujące w porzeczkach mają wiele właściwości prozdrowotnych. Hamują prozapalny enzym cyklooksygenazę 1 i 2 i przez to zapobiegają występowanie w organizmie niepożądanych stanów zapalnych, obrzęków. Dzięki temu porzeczki mogą być pomocne w zwalczaniu artretyzmu, reumatyzmu.

Związki zawarte w porzeczkach działają podobnie do aspiryny czy ibuprofenu, ale nie mają takich skutków ubocznych.

Sok z porzeczek może zapobiegać bólom i skurczom w trakcie aktywności fizycznej, zapobiega uszkodzeniom mięśni i stawów.

Antocyjany zapobiegają też powstawaniu rakotwórczych nitrozoamin powstających po spożyciu żywności konserwowanej azotanami np. wędlin. Antocyjany i polisacharydy występujące w porzeczkach mają działanie stymulujące system odpornościowy organizmu, mogą być też toksyczne dla komórek raka.

W nasionach porzeczek występują cenne kwasy tłuszczowe (47% kwas linolowy, 14% alfa –linolenowy i 12% gamma linolenowy). Kwasy tłuszczowe organizm wykorzystuje do wytwarzania substancji pomocnych w zwalczaniu chorób związanych ze stanami zapalnymi jak reumatyzm, artretyzm, dna.

Kwas gamma linolenowy (GLA), dość rzadko występujący niezbędny nienasycony kwas tłuszczowy uważany jest za silny czynnik przeciwmiażdżycowy.

Porzeczka ma jeden z wyższych indeksów ORAC wśród owoców – wynosi on 7957 jedn. Dzięki zawartości antocyjanów i witaminy C, bardzo silnych antyoksydantów usuwających wolne rodniki.

Owoce porzeczki dzięki dużej zawartości pektyn działają oczyszczająco na przewód pokarmowy, oczyszczają organizm z toksyn.

Kwasy owocowe wpływają korzystnie na procesy gnilne, tanina działa przeciwzapalnie. Mają właściwości bakterio- i wirusobójcze, pomagają w walce z przeziębieniem. Owoce wspomagają leczenie wątroby i nerek są moczopędne, mogą zapobiegać powstawaniu kamieni nerkowych.

Zawartość witaminy C i rutyny wzmacnia naczynia krwionośne.

Olejki eteryczne zawarte w porzeczkach pobudzają apetyt, wspomagają wydzielanie soków trawiennych.

Porzeczki pobudzają funkcjonowanie wątroby, nerek, trzustki. Sok porzeczkowy, dzięki właściwościom bakteriobójczym jest dobrym środki przeciwpróchniczym. Koncentrat z czarnej porzeczki jest stosowany, jako środek antydepresyjny.

Wartości odżywcze czarnych porzeczek

Minerały zawarte w ogórkach

Oprac. na podst. USDA National Nutrient Database